Wat twee jaar papa zijn me geleerd heeft

Ralf Onvlee wat twee jaar papa zijn me geleerd heeft
Oh ja, veel van die clichés zijn waar. Wat gaat de tijd toch snel, en dat soort geleuter. Maar ineens was mijn zoontje, onze baby, al weer twee jaar oud en al lang geen baby meer.

Hieronder een lijst van dingen die ik geleerd heb in de twee jaar dat ik papa ben.

De wereld draait niet om mij

Nou dacht ik dat sinds m’n studententijd ongeveer al niet meer echt, maar met een kleintje in je leven wordt dit wel erg duidelijk. Alles moet wijken voor je uk. Slaapjes bepalen wanneer jij wel of niet een boek kunt lezen, of je wel of niet naar die verjaardag van een vriend ver weg gaat en zelfs of je wel of niet nog even in de stad kunt lunchen.

Ik kan wel haast hebben, maar hoe gehaaster ik ben, hoe minder actie er in een baby/peuter komt.

Accepteren

Waar gebeurd: op mijn papa dag staat er een afspraak bij het consultatiebureau. Uiteraard kon dat alleen op een tijdstip dat Vigo eigenlijk hoorde te slapen. (ze doen het er vast om, de smiechten)  

Hij hangerig en moe, ik geïrriteerd. Met veel moeite trek ik hem zijn jas aan, pak ik de luiertas in en hou ik hem wakker.
Op het moment dat ik de deur open doe, je ziet ‘m aankomen: van voor tot achter, van kin tot kruin onder de poep.  *voeg hier uw vloekwoorden toe*
Dus: afspoelen, nieuwe luier en kleren aan, en nog een poging richting consultatie bureau.
Daar aangekomen, zit meneer gewoon weer tot halverwege z’n rug onder de verteerde babyprak.
En nee, je kunt niet boos worden, en nee, je kunt niets anders dan hem helpen, en nee, je kunt niet zeggen:’fuck you, je zoekt het maar uit’, en dat wil je ook helemaal niet. Je slikt geduldig, accepteert dat dit gebeurd is, helpt, maakt schoon, verschoont en doet alles wat nodig is. Want daar ben je papa voor.

Ruim je shit op

Dit is er een die geldt vanaf het allereerste begin. Rommel in je huis is onvermijdelijk. Echt. Maar hoe meer je het in kleine porties blijft opruimen hoe fijner het voor jezelf blijft. Niemand wil aankijken tegen een aanrecht vol afwas, of bergen speelgoed. (behalve als ’t lego is waarschijnlijk)
Er is niets vervelender dan tegen het eind van de dag (lees zeven uur) nog een uur je hele huis bij langs te moeten. Oh wacht, ja wel, de volgende ochtend wakker worden en dan nog het hele huis bij langs moeten.
Los van je eigen welbevinden: een leeg glas dat ’s avonds op tafel blijft staan als de kleine net begint te wandelen is een 200 procent kans op ongelukken in de vroege volgende ochtend.

 

Op een bed springen blijft altijd leuk

Niet je eigen, da’s zonde. Maar als je op vakantie bent, of een nachtje ergens anders slaapt: DOEN!

Ralf Onvlee wat twee jaar papa zijn me geleerd heeft

En dat geldt ook voor in de plassen springen

Een paar jaar geleden woonde ik nog in Groningen, en waar ik onze hond uit liet, wandelde altijd rond dezelfde tijden een man met zijn hond en zoontje. Dat zoontje was altijd mee, weer of geen weer.
Ik vond dat zo leuk, dat vader-zoon momentje, dat ik mezelf voorhield om dit ook te gaan doen.
Dat is natuurlijk niet altijd gelukt, maar vaak mag Vigo mee met het uitlaten van Mayloo onze hond. Ook als het regent.
De eerste keren dat het hondenweer was, probeerde ik hem keurig om de plassen heen te praten, maar uiteraard was dat onbegonnen werk. Ik had t kunnen weten.
Nu heeft hij laarzen (en ik zelf ook) en springen we samen in de plassen. Zelfs na een nacht met vijf onderbrekingen en ogen op stokjes is dit nog leuk!

Tijd voor jezelf moet je maken

Dit is een belangrijke les die ik leerde. Veel te laat ook eigenlijk. Pas na een jaar begon ik weer dingen voor mezelf op te pakken. Dingen als ik langer dan een paar uur van huis zijn voor de boodschappen.
Nou hing dat ook samen met dat we verhuisd waren, en ik nog geen nieuwe verenigingen of iets van dat soort had, maar toch.
Na een jaar begon ik weer met duiken, waardoor ik in ieder geval een avond in de week, en vaak ook een dag in het weekend weg was (ben). En man, wat deed me dat goed. Niet alleen het duiken zelf, maar om weer echt iets te doen waarbij ik tijd voor mezelf had!

Mediteren

In het verlengde van de vorige; ik ben gaan mediteren. Het houdt me rustig en kalm, en geeft me energie om alles aan te kunnen.
Heel eerlijk, ik vond ’t fucking zweverig klinken voor ik er aan begon. Maar via een erg toegankelijke app op m’n telefoon (headspace, tegenwoordig insight timer) merkte ik al snel dat het me een hoop rust gaf. Niet alleen het momentje voor jezelf, weg van het geschreeuw en de chaos, maar ook in m’n hoofd. Een soort rust die langdurig was.
Al snel werd mediteren een bijna dagelijkse routine, en hoort het er gewoon bij.

Plan vooruit

Dit is een onmisbaar onderdeel van elk moment van elke dag van elke week!
Als je niet vooruit plant, kom je in de problemen.
Je kunt het niet hebben als je kind in bad is geweest, dat jij als papa dan nog even de kamer uit moet om een luier en een romper te halen. Of je kind raakt onderkoeld terwijl jij aan t zoeken bent in de bulten was (kut), of rent er vandoor en piest zonder luier om het hele huis onder (kutter) of verdrinkt in bad (kutst).
Maar niet alleen voor je ’t welzijn van je kind is dit belangrijk. Wat dacht je van even rustig naar de wc willen gaan? onmogelijk zonder goede planning!
Mijn stappenplan: zorg dat er genoeg eten in ’t buikje zit, zorg voor een schone luier, en een nieuw speeltje voor vijf minuten vermaak. en Go!

Zorg voor backups

En dan niet alleen die lievelingsknuffel twee keer kopen zodat je ‘m kan wassen.
We gooien elke avond zes spenen in meneer z’n bed om te zorgen dat hij een nieuwe kan pakken als er een uit bed gevallen is. En daarna nog een en nog een. Niets is vervelender dat je bed uit moeten om een baby te troosten omdat z’n speentje op de grond, onder het bed ligt en jij met je slaperige hoofd in het pikkedonker, in je boxer, op de grond moet gaan liggen om onder dat bed te voelen of en waar dat ding ligt.

Gun elkaar ruimte

papa zijn is niet alleen nieuw voor papa. Mama zijn is ook nieuw voor mama. en man, dat is lastig en bovendien vermoeiend!
Alles is nieuw, en niet alles heb je van te voren kunnen verzinnen om af te spreken hoe je er mee om zult gaan. Het komt dus voor dat je beide anders reageert op een situatie. En dat is prima!

Geef elkaar ook rust

ik had al gezegd dat een kind soms vermoeiend is toch? Slapeloosheid was voor ons echt wel een dingetje.. Het duurde erg lang voordat Vigo doorsliep, dus we sliepen lang erg slecht.
Zeker in de tijd van de borstvoeding ging Lyanne er uit in de nacht, waardoor ik redelijk kon slapen, maar daarna deden we dat om en om (als ik wakker werd, ik heb wel eens de neiging om erg diep weg te zijn).
En nu nog steeds hebben we in het weekend allebei een uitslaap dag.

Onderhandelen werkt als een tierelier

“Nog een hapje broccoli, en dan krijg je weer een hapje vlees”

“je mag zelf een boekje uitzoeken, maar dan ga je daarna lief naar bed”

 

Alles wat zoet(ig) is, is snoep

Zelf eten we best gezond. Geen overdreven healthy gedoe, maar afwisselend, vers en zelf gemaakt. Vigo krijgt dus ook weinig zoetigheid en zeker geen snoepjes. (lees je mee oma?)

In plaats van een snoepje geven we Vigo tegenwoordig de multivitamine pillen. Die kinder-multi-dingen hebben een heerlijk zoet smaakje, en omdat hij er zelf om vraagt vergeten we ’t ook nooit!
Win – win.

Ga nooit voor de eerste keus

“wat wil je op je broodje?”
“Appelstroop”

Smeer nu nooit maar dan ook nooit een broodje appelstroop!

Er komt namelijk altijd, zonder uitzondering, een tweede keuze.

“Nee, pasta”

“Wil je een broodje pasta?”
“Nee jam”

“Broodje jam dan?”
“Ja!”

Ik ben een marshmallow van binnen

Hoe frustrerend een tweede, derde of vierde nachtelijke schreeuwsessie ook is.
Hoe irritant het ook is nu alles “NEE” is.
Hoe hard mijn geduld ook op de proef gesteld wordt met ondeugd.
Hoe veel koffie kopjes er ook sneuvelen.
Zodra dat mannetje me aankijkt smelt ik..

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *