‘race verslag’ halve marathon

Weet je nog, die halve marathon die ik zou gaan lopen?
Geen idee, ik heb het er volgens mij zo af en toe over gehad hier. Nou.. dat liep dus even een beetje anders dan gepland..

 

De avond van de 25e ging ik nog even in een heet bad om m’n spieren te laten ontspannen en dook vroeg het bed in. Ik wilde fit zijn de volgende ochtend!
Ja. Ik had al twee weken een stekende pijn in mijn linker kuit en bovenbeen, maar ach. Na deze halve marathon zal ik wel rust nemen was het idee.
Ik zal toch niet een aantal pijntjes mijn loopdoel laten verpesten? zeker niet nou ik er zo serieus voor getraind heb.

Geen maat

Lyanne had andere plannen die avond. In plaats van vroeg naar bed, ging zij naar een pubquiz. Zij hoefde immers niet zo veel te doen de volgende dag. Haar zwangerschapsverlof was begonnen! Een paar uurtjes uitslapen en daarna mij bij de finish toezwaaien was het plan.

Croissantje bij het ontbijt, pyjama ochtend voor Vigo, dat soort dingen.

Rond half een kwam ze thuis en kroop in bed, maar bleef onrustig. Ik werd er wakker van en toen ze na een half uur nog steeds lag te woelen begon ik wat chagrijnig te worden.
Ik wilde mijn rust!

Maar, er was buikpijn. Harde buiken? voorweeën? “je hebt je ook veel te druk gemaakt vandaag,” zei ik.
Die zwangere vrouwen weten ook geen maat meer te houden tegenwoordig 😉

Koffie

Het werd twee uur en het werd drie uur. Lyanne was inmiddels over het idee heen dat dit harde buiken waren. Dit waren vast echte weeën!

“Maar dat kan toch nog niet?” was mijn reactie. “of, het is in ieder geval wel erg raar en vroeg toch?”

En dat was het.. vier weken te vroeg, maar dit waren echte weeen!
Half vier kroop Lyanne in een bad, en om vier uur belde ik met de verloskundige. Het gaat gebeuren!
Op dit moment schiet het door me heen dat ik die halve marathon misschien wel eens mis zou kunnen lopen…
Ik schenk mezelf nog een kop koffie in.

Belde jij mij?

Een half uur later is de verloskundige bij ons thuis. Ze is net nieuw bij de praktijk en volgens mij nog vrij nieuw in het vak. Ze is vriendelijk, maar ik zie aan haar dat ze schrikt. “We moeten eigenlijk wel nu direct naar het ziekenhuis,” zegt ze.
Ik bel Lyanne’s vader. Met hem hadden we afgesproken dat als het tzt zo ver zou zijn, hij zou komen oppassen.
“de oppas is er over ongeveer een half uur” zeg ik zo vrolijk mogelijk. “euhm.. daar kunnen we niet op wachten…”

Nu begint mij ook een gevoel van lichtelijke paniek te overvallen… hoezo niet? en wat moeten we nu met Vigo?

Ik bel mijn zusje. die slaapt, en neemt niet op.

Ik bel mijn ouders. Die slapen en nemen niet op.

Ik probeer het bij beide nog maar een keer.

en nog een keer.

“belde jij mij zonet?” een appje van m’n vader.

“JA!!”

Ik belde hem natuurlijk zo snel mogelijk nog een keer en dit keer nam hij op. Nadat ik de situatie uitgelegd had. was zijn antwoord: “ik ben onderweg”

Gelukkig!

een minutenkwestie

Opgelucht rapporteer ik aan de verloskundige dat de oppas er nu over tien minuten is. Maar ook dat is eigenlijk wel een paar minuten te lang… We zetten alles wat we nodig hebben in de auto, en ondertussen bel ik mijn moeder, die natuurlijk nu ook klaarwakker is.
Omdat ze me vertelt dat m’n vader al een paar minuten onderweg is, besluiten we om weg te rijden. Ik heb me zelden zo beroerd gevoeld. Vigo was nu even alleen in huis. Het was natuurlijk kwart voor vijf ‘snachts, en hij slaapt. Maar toch…
Drie minuten later appte m’n vader dat hij er was. Drie minuten lang was ik toch echt de slechte ouder die ik me voelde denk ik.

De A28

In noodtempo Me keurig aan de maximumsnelheid houdende, reed ik over de snelweg naar het ziekenhuis. Dan is Assen ineens erg ver hoor!
Op de stoel naast me zat Lyanne met heftige weeën. Ineens zag ik voor me hoe we langs de kant van de A28 zouden moesten stoppen omdat we toch te laat van huis gegaan waren, of het toch veel sneller zou gaan dan ik op dat moment hoopte..
Nog maar wat harder dan….

We haalden het ziekenhuis, en anderhalf uur later was daar onze gezonde zoon.
Otis.

Vier weken te vroeg, dus officieel prematuur. Maar gezond, en dat is alles wat er toe doet.

Ralf Onvlee Blog

De Halve marathon

Otis was er mooi op tijd, dus ik kon de start nog halen.

Maar uiteraard deed ik dat niet. 😉

Ik ga me focussen op mijn zoon en kijken of ik m’n pijnlijke kuit en bovenbeen kan laten herstellen. Daarna zoek ik wel weer eens een hardloop-event uit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *