Het tien seconden dagboek

Het tien seconden dagboek
Een dagboek bijhouden veel werk? Nope!
Een dagboek bijhouden kost veel tijd? Nope!
Een dagboek bijhouden is vet handig? Yes!
Ik schrijf nooit langer dan een paar seconden en hou toch een keurig leesbaar dagboek bij, waar ik ontzettend veel aan heb!

 

Mijn zusje had vroeger zo’n meisje-meisje dagboek met een slotje. Super kut, want daardoor konden m’n broertje en ik er niet in lezen op wie ze verliefd was om d’r mee te pesten.
Dat is dan ook direct het hele idee dat ik had bij het woord dagboek.
Zo’n activiteit voor meisjes op de basisschool met een crush op een of andere voetballer of zanger. (Dani Litmanen was het toch zus?) die daar dan bladzijde na bladzijde vol kladderen met I love die en die…

het tien seconden dagboek
schaamloze zelfverheerlijking dit.

Grote mensen dagboek

Toch hoor en lees je (ik, ik bedoel dat ik dat lees, ik weet natuurlijk niet wat jij leest) best vaak dat volwassen mensen een dagboek bij houden. En niet alleen volwassen mensen van het type dat nog steeds verliefd is op een of andere voetballer of zanger.
Managers schijnen ‘decision journals’ bij te houden tegenwoordig, en elke zichzelf respecterende schrijver, wetenschapper en filosoof schrijft sowieso alles op wat in hem/haar op komt volgens mij.
Ik besloot het te proberen. Aangezien ik toch van plan ben om ’t een en ander te verbeteren aan m’n leven dit jaar kan het vast geen kwaad om op te schrijven wat ik wel en niet leuk vind zo door de dagen heen.

Alle begin is moeilijk

Ik begon vol goede moed met het opschrijven wat ik gedaan had op dag een van mijn dagboek avontuur. En man wat vond ik dat kut.
Ik plofte ’s avonds op de bank, trok m’n telefoon uit m’n linker broekzak en zou wel even een verslag maken. 

Tien seconden dagboek

Dat duurde vervolgens bijna net zo lang als de hele voorgaande dag.
’t leek wel een half boek, maar dan zonder dat er iets spannends gebeurde (het was een van mijn saaiere dagen denk ik) .

De tweede keer dat ik wat in dat dagboek zou zetten was nog een stuk minder leuk, en tegen de tijd dat ik bij de derde keer moest aankomen was ik een maand verder en zag ik er als een berg tegenop.

One sentence journal

“Als de leerling gereed is, verschijnt de meester”, las ik laatst.. En zo was het ook met dit dagboek gebeuren. Ik weet niet eens meer waar ik het las, maar iemand hield een ‘one sentence journal’ bij. In een of twee (one or two sentence journal dan, vooruit) zinnen schreef die gene kort en bondig op hoe de dag geweest was. Dat was wat voor mij!
Alleen.. ik wil eigenlijk iets meer informatie van mezelf als ik aan het eind van de week ga zitten voor een review.
Alleen maar ‘ja, vandaag was weer en prima dag‘, heb ik dus echt niets aan.
Het hele 1 zin gebeuren gaf me wel het idee om m’n dagboek plannen anders aan te pakken. 

Kleine stapjes

Net zoals het handig is om (andere) grote projecten op te delen in kleine stapjes, was dat natuurlijk ook wat ik moest doen met dit plan. Aan het eind van de dag een heel verhaal schrijven is een grote klus, en een vervelende klus bovendien. Dus deelde ik het op in kleine stappen. Telkens als er iets gebeurd, of nadat ik ergens iets van vind of iets bedenk, schrijf ik een zin in m’n dagboek. Dat ding staat gewoon als notitieblok in Evernote, dus het altijd en overal beschikbaar. Gemak dient de mens.
Ik bedacht welke dingen ik belangrijk vind om bij te houden.

  • Hoe heb ik geslapenTien seconden dagboek
  • wat heb ik gedaan overdag
  • hoe voelde ik me bij de verschillende activiteiten
  • belangrijke gedachten door de dag heen
  • wat heb ik gegeten (gezond/ongezond – dit punt kwam pas later, toen ik merkte dat ik minder goed sliep nadat ik een week slecht gegeten had. Sinds die tijd hou ik het in grote lijnen bij

Patronen

Het voordeel van het hebben van een beetje structuur in de dagboeken die ik schrijf, is dat ik  snel kan terug lezen en eventuele patronen kan herkennen tijdens mijn week review.

Een voorbeeld. Enkele weken geleden sliep ik echt de hele week slecht. Elke dagboek ‘bladzijde’ begon met een zin als: “kort, en onrustig geslapen,”  “vannacht elk uur op de wekker gezien,” of “weer slecht geslapen.”
Vervolgens stond onder die zin een puntsgewijs verslag van wat ik die dag gedaan had.
Ik kwam direct tot de conclusie dat ik elke avond non-fictie boeken had zitten lezen. Leerzame bladzijden, maar blijkbaar super slecht voor mijn nachtrust.
Ik switchte naar wat relaxter avondlijk leesvoer en voila, ik sliep weer als een roosje.
Als ik niet had opgeschreven dat ik elke avond boek dit-of-dat had zitten lezen, was ik er misschien wel nooit achter gekomen, en had ik nu met dikke wallen rond gelopen.

Het tien seconden dagboek

Al met al kost het door de dag heen, per keer niet meer dan zo’n tien seconden om in mijn dagboek op te schrijven wat er gebeurd.
Het kost me dus bijna geen moeite, en doordat het gemakkelijk is, en het me veel voordeel geeft, is het super simpel om vol te houden.
Een ander, bijkomend voordeel van deze manier van werken is dat ik niet heel erg in retrospect schrijf. Als ik iets vind, voel of meemaak schrijf ik t op. Het is dus misschien wel ‘puurder’ dan wanneer je aan het eind van de dag een heel verhaal zou gaan schrijven.

Tien seconden dagboek

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *