Het hoeft niet perfect

Ralf Onvlee blog
De laatste weken had ik wat last van stress. Ik voer verandering door in mijn eigen leven, en dat gaat niet altijd even makkelijk. Het gaat ook niet automatisch altijd maar goed in combinatie met mijn omgeving, die wel hetzelfde blijft. Dat schuurt.

Ik kom mezelf best hard tegen doordat ik moeite heb om van mijn telefoon af te blijven bijvoorbeeld. En ik erger me ineens mateloos aan anderen die nog wel de hele tijd naar een telefoon zitten te kijken als ik in de buurt ben. Dat moet ik natuurlijk helemaal niet doen, dat ergeren. Maar doordat ik er zo mee bezig ben, valt het zo op!

Daarnaast gaat het gewone leven gewoon door, en dus zijn er werk, waar op dit moment weer het een en ander veranderd, gezin, verplichtingen en hobby’s die tijd en aandacht vragen. Tijd en aandacht die ik ook wel had kunnen gebruiken om mijn eigen -in m’n eigen leven- gewenste verandering beter onder de knie te krijgen. Of simpel gezegd: om aan mezelf te werken.
Dat schuurde dus nogal vervelend hard de afgelopen weken. Ik liep chagrijnig rond, en was niet happy. Vooral niet met mezelf.

Sinds deze week merk ik wel dat er ineens verbetering in komt. De onweerswolk boven mijn hoofd klaart wat op, en is een paar tinten lichter grijs.
Een van de dingen waar ik mijn steeds meer afwezige smartphone tijd mee vul de afgelopen weken is gewoon rustig nadenken over alles wat ik lees en leer.
Dat stukje bezinning is fijn, maar gaf me ook een inzicht waardoor ik nu al minder chagrijnig ben dan gister. En waardoor ik morgen waarschijnlijk minder chagrijnig ben dan nu.

Namelijk: Het hoeft niet perfect te zijn.

Ralf Onvlee
Yours truly in diepe gedachten

 

Ik ben opgegroeid met de wijsheid: ‘als je iets doet, doe het dan goed’. En: ‘als je ergens aan begint, maak je het af’.  ¯\_(ツ)_/¯
Niet dat ik me daar veel van aan trok in de tijd dat me dat verteld werd, maar toch.

Duiveltje op schouder

Er zit ergens een stemmetje in mijn hoofd die me er zo nu en dan fijntjes aan herinnert. Vandaar dus de irritatie over mezelf, nu ik mezelf dingen opleg en het niet meteen goed gaat…

Maar goed, dat wordt dus langzaam beter. Ik zag in dat niet alles wat ik doe direct perfect hoeft te zijn. Het is niet erg om fouten te maken, en om af en toe terug te vallen op oude gewoontes. Zeker niet als het even erg druk is. Veel van die gewoontes hebben vele jaren de tijd gehad om in te slijten. Dat verander je niet permanent in een paar weken of zelfs maanden.
Als ik dan elke verandering als een prestatie doel probeer te zien, zal dat ontzettend demotiverend werken. Want het gaat onvermijdelijk een keer fout.

In plaats daarvan probeer ik het te zien als een leercurve. Het gaat steeds een beetje gemakkelijker om mijn nieuwe gewoontes uit te voeren. Voorbeeld: ik bestede afgelopen week 32% minder tijd op m’n telefoon.

Het is niet realistisch om van 0 naar 100 te gaan, alleen omdat ik dat wil. Het gaat niet om de prestatie, maar om toe te werken naar een doel en het leren.  Ik leer er zeker van en heb er ondertussen plezier in. En dat is op zichzelf al mooi.

Natuurlijk, alles perfect doen zou mooi zijn, maar niemand deed iets in een keer perfect. Dus waarom zou ik dat van mezelf verwachten?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *