De smartphone verslaving

Ralf Onvlee

Het is een willekeurige avond, iets na half acht. Na een paar hectische uren van uit het werk thuis komen, eten koken, Vigo helpen met eten, Vigo in bad doen, en daarna boekjes lezen, tandenpoetsen en naar bed brengen, ploffen we neer op de bank. 
In een vloeiende beweging ga ik zitten en pak tegelijkertijd mijn telefoon uit mijn linker broekzak. 
Ik ga voel de bank, en op dat zelfde moment licht het scherm van mijn smartphone op.

Ja. echt. zo ga ik dus zitten. 

Gewoon gaan zitten, zonder dat ding tevoorschijn te halen is  niet alleen lastig, het is bijna onmogelijk lijkt het!

Tijd om daar wat aan te gaan veranderen!

Al een tijd lang kreeg ik een opgejaagd gevoel van alle piepjes en trilsignalen van mijn telefoon en besloot dat het tijd werd om wat verandering aan te brengen in de plek die dat ding inneemt in mijn leven.
Vol goede moed zette ik alle notificaties van WhatsApp uit. Rust.

“Goed verhaal, lekker kort.”

Maar was het maar zo simpel. Ik had meteen het idee dat ik van alles miste. En dat deed ik ook. Ging ik naar de supermarkt, zag ik pas bij thuiskomst dat Lyanne me ge-appt had of ik ook nieuwe thee (of iets anders, whatever) mee wilde nemen..  Kon ik dus weer terug.
Maar daar bovenop veranderde er feitelijk niet zo veel. Ik ging nog steeds in de bovenbeschreven vloeiende beweging zitten en startte een of andere app op nog voor mn kont de bank bereikt had.

Ralf Onvlee

Wie werkt er nou voor wie? dacht ik (iphone fluisterend op de achtergrond “oh yeah touch me”). Dus, ik de WhatsApp notificaties van de losse berichten weer aan gezet, alle groeps-apps uit. Dat scheelt, want in die groepen komt toch nooit iets belangrijks voorbij. En ik mis geen boodschappenlijstjes meer.

Wat ik me bovendien besefte: WhatsApp zorgt wel voor veel afleiding door de binnenkomende stroom berichten, maar WhatsApp is niet de app die ik opstartte zodra m’n derrière onderweg was naar het kussen van de bank.

Door het afvoerputje

Ken je dat nog, dat je vroeger in bad zat en je de stop er uit trok en met je hand probeerde het water tegen te houden? (of vorige week nog, I’m not judging) Tussen je vingers ontstond dan zo’n draaikolkje van toch wegstromend water.
Zo voelt dat nu dus ook met m’n telefoon zonder notificaties, maar met andere afleiding.

Ik deed een dappere poging om mn aandacht niet te laten afleiden door m’n telefoon, maar ondertussen gebeurde dat toch. Big time.

Facebook, Instagram, Youtube, Bored Panda, Reddit, Pinterest, noem het maar op.
Natuurlijk zijn al die apps er op gebouwd om zo lang mogelijk jou naar je scherm te laten staren, en om jou zo veel mogelijk productplacement en reclame te laten zien zonder dat je je er aan ergert.
De mensen die dat spul programmeren en bedenken zijn veel slimmer dan ik, dus zo gek is het niet dat ik er niet vanaf kan blijven.

Een voorbeeld

van hoe ik op een willekeurige avond even na half acht zo een uur afgeleid op de bank kon zitten terwijl de wereld om me heen kon vergaan (kon, ja. er komt nog een omslagpunt straks) : Ik start Youtube op om iets op te zoeken wat nuttig is. Bijvoorbeeld een TED Talk. Ik ben gek op die dingen. Een TED talk van tien minuten is best oké toch? moet kunnen. Maar.. Youtube weet precies wat ik leuk vind. En een van die dingen is het amerikaanse programma “Fool Us”. Een soort X-factor-Idols-the-Voice-achtig programma voor goochelaars met Alyson Hannigan. Ge-Wel-Dig vind ik dat. (nerdalert!)

Nou, dan ben ik dus zo een paar uur verder voor ik door heb dat de hond in de kamer gepiest heeft, Lyanne al naar bed is, het licht uit is en de wekker al weer bijna gaat.

Natuurlijk is dat overdreven, maar zo verdwijnt dus je tijd in het afvoerputje van de social media achtige apps.

Zwaarder geschut

Tijd dus voor meer actie, zwaarder geschut. Want heel eerlijk: t zat me echt niet lekker dat ik zo verslaafd was aan die telefoon.
Ik heb heel rigoureus alle apps verwijderd die niet nuttig zijn. De bediening van mn slimme verlichting mag blijven. Dumpert niet. Dat spelletje met die kastelen: er af. Imgur, weg er mee.

Wie A zegt moet ook B zeggen

De grootste boosdoener in het verdoen van mijn tijd was Facebook. En laat dat nou ook net de app zijn waar ik al heel lang tegenaan hik. Opzeggen of niet. Schandaal na schandaal in de media vorige jaren.. Maar ja… handig, leuk, gezellig… En stel dat ik wat mis?

De kogel ging door de kerk. Facebook moest ook weg.

Dat was wel even wat lastiger dan ik gedacht had, maar daar over later meer.
Uiteindelijk heb ik mijn Facebook account verwijderd, en eerlijk waar; ik heb er geen moment spijt van gehad.

Instagram en Youtube zijn de enige twee apps voor afleiding die nog op m’n telefoon staan. Ik heb ze wel in een mapje gezet dat heet: “Weet je ’t zeker”.
super stom natuurlijk, maar voor mij helpt t. Als ik nu mn telefoon pak en een van die twee apps wil openen doe ik dat in ieder geval nadat ik onbewust even die vraag beantwoord. “weet je t zeker?”

En ja, natuurlijk zit ik nog steeds te veel tijd op die twee apps nu. Meer dan toen ik nog Facebook had. Maar ik voel me er steeds meer een klein beetje vervelend bij als ze open staan. Steeds sneller leg ik m’n telefoon nu weg, en steeds vaker gaat ie helemaal niet aan tijdens het zitten gaan.

Tijd voor andere dingen

Zo! en hoe!
’t is natuurlijk niet zo dat ik zonder telefoon ineens als een zen monnik voor me uit ga zitten staren en niets doe op zo’n willekeurige doordeweekse avond vanaf even na half acht.
Maar tijd die ik niet op mn telefoon zit te verdoen, gaat nu op aan nuttigere dingen. Lezen bijvoorbeeld.
Alleen in de afgelopen twee maanden al heb ik zo’n 25 boeken gelezen en geluisterd. Veel daarvan gingen over mega interessante en leerzame onderwerpen waar ik ook echt wat aan heb (zoals bijvoorbeeld ‘The Storytellers Secret’ van Carmine Gallo, ‘Scrum’ van Jeff Sutherland, ‘Vind je waarom’ van Simon Sinek of ‘The power of habit’ van Charles Duhigg)

Steeds dat beetje beter

Nu heb ik een manier heb gevonden om mijn telefoon verslaving te doorbreken: de beloning (de ontspanning en vermaak) blijft hetzelfde, maar wordt vervangen door een andere, gezondere gewoonte (lezen), wordt mijn leven weer steeds iets leuker.
Ik leer veel uit al die boeken, en daardoor is o.a. het plezier in het leren zelf groter geworden. Zo groot dat ik twijfel over een leuke opleiding later dit jaar.
En een andere verandering die hier uit voortkomt is het oplossen van andere digitale ergernissen.
Andere piepjes, en dingetjes, zoals ongewenste email. Elke nieuwbrief die langs komt waar ik me ooit voor aangemeld heb omdat het op dat moment in mijn leven leuk leek, meld ik me nu voor af. Het kost soms even een minuutje, maar ik merk inmiddels verandering in het aantal emails dat binnenkomt. (je kunt de mails in een aparte map schuiven en een keer per week in tien minuten alles even bij langs lopen)
Ik heb de tijd genomen me in te schrijven voor verschillende bel me niet registers, en ook daar komt nu langzaam verbetering in.
Er moet nu alleen nog een ‘geen colportage’ sticker op de deur.

Conclusie

’t is niet gek dat je uren en uren achter elkaar verspild aan apps als Facebook, Instagram en Youtube. Daar zijn die programma’s voor gemaakt. Maar het is dus best mogelijk om zonder Facebook likes door t leven te gaan, en de hartjes op Instagram leveren ook niet werkelijk wat op.
De tijd die je besteed aan je telefoon is weggegooid, door t putje gespoeld en komt nooit meer terug. Doorbreek de gewoonte, en zoek iets waar je net zo veel voldoening uit haalt, maar wat een stuk minder ongezond voor je is.
Ik ben blij met elk minuutje smartphone minder elke dag. Ik ben nog lang niet zo ver dat ik ‘m niet zou missen als hij een dagje thuis aan de lader zou blijven liggen, maar ’t is fijn om daar naar toe te werken.

laat me weten wat jij doet om minder tijd op je smartphone door te brengen door een reactie hier onder! 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *