Dag Facebook!

Facebook delete
Al een hele lange tijd zat ik aan te hikken tegen Facebook. Keer op keer op keer opende ik de app om gedachteloos een kwartier door een feed vol reclame en berichten van mensen die ik amper ken heen te scrollen.

 

Schandalen

Ja, I don’t care. Natuurlijk wordt er misbruik gemaakt van big data, en natuurlijk worden je gegevens misbruikt als je ze invult op een ‘welk Harry Potter personage ben jij’ quiz. Hoe kwalijk ook wat er gebeurd is met die verkiezingen in dat overzeese derdewereldland, en hoe schandalig ook dat al je gegevens worden doorverkocht. Maar kom, hadden we dat niet zien aankomen met z’n allen? We zijn toch niet echt zo naïef dat we geloven dat Facebook het alleen doet ‘om mensen samen te brengen’?
Nee hoor. Die schandalen hebben maar weinig te maken met mijn keuze om Facebook op te zeggen.

We zijn toch niet echt zo naïef dat we geloven dat Facebook het alleen doet ‘om mensen samen te brengen’?

Tijd

Ik schreef eerder een artikel over mijn smartphone verslaving. Facebook was de app waar ik de meeste tijd mee verspilde, en waar ik gek genoeg het minst voldoening uit haalde. Over verslaving gesproken!
Voor ik het wist was er weer een kwartier voorbij met het kijken naar berichten waar ik niets mee op schiet. Weer een kwartier waarin ik me vooral ergerde aan de vele gesponsorde content. Weer een kwartier door het afvoerputje!

Irritatie

nyancat meuk

Steeds vaker irriteerde ik me aan deze onzinnige besteding van mijn kwartiertjes. En bovendien irriteerde ik me aan de content die ik voorgeschoteld kreeg. Weer een comment, like and share actie van iemand waar ik vijf jaar geleden een keer een fotoshoot mee gepland had, maar die niet op kwam dagen. Weer een ‘vriend die en die vindt dit leuk’ – waarna je een pagina voor nyancat lovers door je strot gedrukt krijgt (of noem iets anders onzinnigs uit de krochten van het internet van de laatste jaren).
nee man. laat mij maar zonder die irritatie blijven!

Rust

In mijn queeste om mijn leven steeds een beetje leuker of makkelijker of overall beter te maken, verban ik alle irritaties. Levert iets me meer stress op dan het me in positieve zin iets oplevert? weg er mee!
Het is me veel waard om rust te ervaren, en me niet te irriteren aan wat dan ook.


Vanuit dat perspectief is de keuze om Facebook de deur te wijzen helemaal niet zo moeilijk.

Maar wat als je wat mist?

Dat is de catch van Facebook he?! iedereen doet het, en iedereen deelt alles. Dus als ik daar niet meer aan mee doe, weet ik dan nog wel naar welke feestjes ik kan (doe ik toch niet) en weet ik dan nog wel wat mijn vrienden uitspoken (lang leve de whatsapp groepen – zonder notificaties)
En nog een ding, stel dat ik voor een nieuwe foto een model of een visagist(e) nodig heb, kan ik die dan nog wel vinden?
En daar zat het addertje voor mij. Ik gebruik(te) Facebook nog wel af en toe zakelijk. Zowel als digitaal uithangbord voor activiteiten met m’n fotografie bedrijf, en als online portfolio.

Zakelijke pagina’s

Ja, die gaan dus ook naar de haaien als je de enige pagina beheerder bent. De in jaren opgebouwde volgers van m’n zakelijke pagina’s hebben een like minder in hun overzicht, want Ralf Onvlee fotografie bestaat blijkbaar niet meer als ik m’n persoonlijke account weg gooi. Smerig, maar waar.
Ook heb ik op een paar webpagina’s functionaliteiten die communiceren met Facebook, waarvoor ik gebruik maak van de Facebook-developers module. Ook die dingen zouden niet meer werken door het verwijderen van mijn privé account. Zo wordt je binnenboord gehouden. Want Facebook heeft het liefst, en heeft het daarom ook zo gemaakt, dat je eigenlijk niet zonder Facebook kunt.
Mijn oplossing: een blanco nieuw account waar ik alle pagina beheer functionaliteiten op heb overgedragen. Inclusief de web-apps in de developers module. Ralf Beheer heet ‘ie.
Als ik nu nog wat zakelijks wil doen op Facebook kan ik nog wel bij mijn bedrijfspagina‘s, maar heb ik geen tijdlijn meer vol spam en onzin.

One small step for man, a giant…

En toen gooide ik dus mijn Facebook account weg. Na eerst een dag geklooid te hebben met het aanmaken van dat beheer account en de verificatie daarvan…
’t voelde als een sprong in het diepe, zonder zwemdiploma.
Maar direct nadat ik definitief op verwijderen geklikt had voelde ik een opluchting. Zowel doordat ik hier een tijdje tegenaan gehikt had, als doordat er een tijdslurpende verslaving verdween.  Heerlijk!
En dan komt het lastigste… Facebook hanteert namelijk een bedenkperiode van 30 dagen.. Als je in die periode inlogt wordt je opzegging geannuleerd. En weet je wat nou zo k*t is? heel veel apps en website gebruiken Facebook om in te loggen. Als je dat hebt ingesteld, moet je dat dus allemaal gaan uitzetten. Anders kom je nooit van ze af!

Pro tip: je kunt van tevoren alle facebook aanmeldingen bij apps al uitzetten via de accountinstellingen in facebook zelf. apps / aangemeld via facebook –> selecteer de apps en klik verwijderen

Mis ik iets?

En nu, een paar maanden later.. heb ik nu het gevoel dat ik wat mis?
Heel eerlijk: ja en nee.
Ik merk namelijk wel dat ik dingen niet mee krijg.
Maar heb ik daar last van? nee. Totaal niet. Sterker nog, er zijn leukere manier om op de hoogte te blijven!
Zo stond een middelbare school vriend, die ik via Facebook volgde, op het punt een grote carrière stap te maken.
Ik heb hem nu een persoonlijk bericht gestuurd, waardoor ik alsnog op de hoogte ben, en ’t is nog eens veel leuker ook dan alleen maar passief mee lezen op iemand’s pagina.

Er zijn vast ‘hele belangrijke’ dingen die in mijn feed verschenen zouden zijn, die nu aan me voorbij gegaan zijn. Ik heb er geen weet van. Ik maak me er dus niet druk over, en voel me er een stuk rustiger door.

De mensen die er toe doen, hou ik contact mee. Maar niet via Facebook. En dat het het ineens geen 480 vrienden meer zijn…. kwaliteit over kwantiteit denk ik dan maar.

JOMO
afbeelding Copyright Michael Leunig

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *